انگار اعداد ما را تسخیر کرده اند! قد بلند، موی بلند، مژه های بلند، پای بلند، انگشت های بلند، ناخن های بلند، ریش و سبیل بلند، ... این ها همه شده اند معیارهای زیبایی! حتی بدتر از آن، افتخار مردان و زنان در لباس زیرشان خلاصه شده!! انگار که ما شی هستیم نه انسان! خودمان را با کابل و مبل راحتی یکی میدانیم! شاید هم ما حصاری از اعداد دور خودمان کشیده ایم!!

موهایم را کوتاه کردم چون به ته جاده ی افتخارات رسیدم! چیزی نبود جز پرتگاه! انگار بیشتر از اینکه موهایم خوشحالم کنند، تعریف و تمجید دیگران خوشحالم میکرد! کوتاه کردم چون در دنیا کسی مهمتر از خودِ آدم وجود ندارد. تبر را برداشتم و بت ها و حصار را شکستم! دیگر چهارچوبی وجود ندارد...


پ.ن: احتمالا همان روزی که عنوان وبلاگم را تغییر دادم فهمیده بودم که عینک قرمز مشکی، مویی که تا کمر رسیده و تک چال بالای گونه ام هویت و افتخار من نیستند.