خلاصه هربار به یک طریقی اسمت، یا حداقل اسمی مشابه اسمت که فقط یک حرف بیشتر دارد یا یک حرفش متفاوت است، را در خیابان میبینم! اینبار خودِ خودِ اسمت روی یک پیتزایی جدید بود که معلوم نیست کی در انتهای آن خیابان برپا شده است. خودِ خودِ اسمِ کمیابت! مثل اسم من! که همان روز اول گفتی «اسمت تکه! اسم های تک خوبن.»
(بغضم را قورت میدهم)
پاک یادم رفت! قرار بود فراموشت کنم. اما مگر میگذارند آدم به فراموش کردنش برسد!؟