نمیدانم چه شده. نمیدانم در موسیقی پیشرفت کرده ام یا پسرفت. نمیدانم از Arch Enemy و هدبنگ زدن منتقل شدن به Ariana Grande و رقصیدن دقیقا یعنی چه و برای توضیحش باید از چه مفهومی استفاده کنم. میدانم که هنر یعنی انتقال احساس، اما برایم عجیب است که چرا تا همین چندوقت پیش Rock N Roll دنیای بزرگ من بود، گرچه هنوزم هست اما نه مثل قبل، اما حالا با سبک دیگری ارتباط احساسی برقرار میکنم. نمیدانم ریشه در تفکرات و حس و حالم دارد، یا چون دیگر در یک جامعه، مثل فروم و فن سایت و پیج و گروه و از این قبیل، نیستم تا احساساتم را با امثال خودم به اشتراک بگذارم، یا چون از تعصب های بیجای راکرها و متالهدها خسته شده ام، یا... این آخری که میخواهم بگویم خیلی خطرناک است و حسابی نگرانم میکند! یا اینکه همچون الگوی دوران نوجوانی ام، اوریل لوین، فقط چند سالی در جَو آن سبک از موسیقی بودم و حالا که هیجانات آن دوران را ندارم پس به اصل خودم بازگشته ام؟! چرا همه چیز به شدت پیچیده است و چرا من اینقدر به سبک پاپ علاقه مند شده ام و چرا نمیتوانم آهنگ های راک و متال را به راحتی آهنگ های پاپ وارد زندگی ام کنم. حتی اگر راک باشد، آهنگ های ملایم را ترجیح میدهم. البته که چیزی زوری نیست، اما چرا قبلا اینطور نبوده؟ یعنی I am done ؟؟ میخواهم هرچیزی را بشنوم و باور کنم به جز اینکه من این سال ها را در حال تظاهر کردن بوده ام!!



پ.ن: تو گوشه ای از این کشور درحال گذارندن سربازی و روزهای آموزشی ات هستی و من پوشه ی Top Rock Songsت را پلی کرده ام، دوست من...