در زندگی همه ی ما آدم هایی هستند (البته از کجا معلوم که خود شما خواننده ی عزیز جز این دسته نباشید!!) که وقتی موبایل/دوربین دستشان می دهیم و از آن ها درخواست می کنیم که یک عکس خوب از ما بگیرند از همان لحظه که موبایل/دوربین را دستشان گرفتند بی وقفه دگمه ی شاتر را می زنند و بیست تایی عکس می گیرند که یا دهانمان کج و کوله شده یا چشمانمان نیمه بسته است! و از قضا همان عکسی که در آن قیافه ی آدمیزاد داریم تار شده!! نتیجه این می شود که به سلفی بسنده می کنیم و اصلا دیگر غلط کنیم که از کسی همچین درخواستی کنیم و در حسرت اینکه "چرا یکی مثل خودم عکس نمی گیره" (البته نه اینکه خودمان عکاس شاخی باشیم ها!) می سوزیم!