بعضی از پست های قدیمیم رو که میخونم اولش غرق خاطرات میشم و لبخند میزنم. میرم سراغ کامنت ها؛ اینجا دیگه لبخندم کور میشه. یه کسایی، که اونا رو دوستام میدونستم، وبلاگم رو میخوندن و کامنت میذاشتن که دیگه کامنت نمیذارن و منم نمیدونم که اصلا هنوز میخونن یا نه. یه حس مزخرف غریبیه.