هیچ وقت به درس خواندن علاقه نداشتم. معدلم به جز دوره ی ابتدایی هیچ وقت 20 نبود. بماند که هر سال نسبت به سال قبل افت معدل بیشتری داشتم. هیچ وقت جز آدم های "خر خون" نبودم. هیچ وقت نمره برایم مهم نبود. همیشه ترجیح می دادم یک درس از هزار درس را بخوانم، بفهمم و امتحان بدم تا اینکه هزار درس را طوطی وار حفظ کنم و حتی یک کلمه اش را درک نکنم. ترس، استرس و آن سردردهای لعنتی که 9 سال با من بودند هم بی دلیل نبود. همه ی این ها را نوشتم که بگویم این که چرا معدل کسی پایین است، در عین حال که یکی از بهترین دانشجوهاست، به من و شما و هیچکس ارتباطی ندارد.


پ.ن: و امان از انسان های حقیری که با چرند و پرند گفتن فقط سر خودشان را کلاه می گذارند.

پ.ن2: راستش هیچ به خاطر درس نخواندنم و معدلم پشیمان نیستم.