وقتی با دوربین های حرفه ای از من عکس می گیرند یا فیلم هایم را می بینم تازه پی می برم که واقعا چه شکلی هستم! من در عکس هایم لبخند می زنم، نه به این دلیل که کج و کوله بودنم مشخص نشود، بلکه لبخند مصنوعی درون عکس را دوست دارم! به این ترتیب وقتی بعدا عکس هایم را نگاه می کنم سرم را کلاه می گذرام که آن روز خیلی خوش گذشت!!


پ.ن: سلامتی دوربین های دروغگوی گوشی های هوشمند!