آدم می‌تونه با خیلیا بخنده، حتی غریبه‌ها. اما موقع ناراحتی سراغ افراد خاصی میریم. جالبه که توی شرایط مختلف روی آدمای مختلف حساب باز می‌کنیم. مثلا دیروز بعدِ افتضاحی که پیش اومد نمی‌تونستم به هرکسی مسیج بدم چون اصلا دوست نداشتم بشنوم "چطوری خواب موندی آخه؟ مگه آدم روز امتحان هم خواب می‌مونه؟؟". اصلا خیلیامون راجع به "آدم" چیزی نمی‌دونیم! مثلا اینکه زن و مرد چقدر فرق دارن و توی شرایط مختلف باید چه عکس‌العملی نشون بدیم. خیلیامون یه کلمه هم از روانشناسی نمی‌دونیم. حالا خانواده و مدرسه و جامعه یاد ندادن، باسنِ خودمون هم اونقدر گشاده که نمیریم دنبالش. ولی بعضیا یطوری آدم رو درک می‌کنن، یطوری میگن "): Honey, aawww, lemme hug you" [عزیـــزم، بیا بغم :(] نه صداش رو می‌شنوی، نه جدی الان بغلت می‌کنه، خودتم می‌دونی که از کیلومترها اونورتر فقط تایپ کرده، ولی وسط درد و دل دوباره قشنگ می‌زنی زیر گریه!