ارتش خدامیلیونی داریم. این همه سپاهی و بسیجی داریم. سربازان گمنام امام زمان داریم. هرچی داریم واسه دفاع از کشورمون دربرابر کشورهای دیگه‌ست. هیشکی به این فکر نمی‌کنه که بابا شاید مشکل داخلی هم پیش بیاد. زلزله که بیاد اینا دیگه به دردمون نمی‌خورن! آتیش‌‌سوزی که بشه کاری از دست بچه‌های اطلاعات برنمیاد که!! امکانات می‌خوایم، می‌فهمین؟! پیِ انرژی هسته‌ای هستید و سر همین موضوع داریم سال‌ها تو سر خودمون و کشورای دیگه می‌زنیم اما آتیش‌سوزی که بشه امکاناتمون در حد فلسطینه که توی قرن 21 هنوز با سنگ می‌جنگه!! (مثلا ما نمی‌دونیم کمک‌های غیب الهی از جانب کشورهای دیگه(!؟!) بهشون می‌رسه). با همتونم، با تک‌تکتون! هیچ‌وقت با انشاالله ایشالا گفتن مشکلی حل نشده! خودمون رو گول نزنیم!! اونا که زیر آوار موندن و معلوم نیست توی چه وضعیتین و اصلا زنده‌ن یا نه انسان هستن! می‌فهمین؟! زندگی‌ها داره از دست می‌ره، حالا باز بگیم ایشالا که همکارا بتونن کمک کنن!!! اون همکارای بیچاره روحشون داره از دیدن این فاجعه زخمی و زخمی‌تر میشه. بدون امکانات و تجهیزات پیشرفته ازشون انتظار معجزه که نداریم؟! منم حرفا می‌زنم‌ها! معلومه که انتظار معجزه داریم!! ما هنوز باور داریم که با دعا کردن مشکلات حل میشه. ما همون کشوری هستیم که هنوز آدما به خاطر گازگرفتگی خفه می‌شن و می‌میرن. هنوزم فکر می‌کنیم مشکل کشور زنونه مردونه کردن مدرسه‌ها و لباس پوشیدن زن‌هاست!! و من متاسفم واسه این افکار و مذهبی که فقط به زیر ناف محدود شده. آدمای فداکار دارن با رویاهاشون توی آتیش و زیر خروارها میله و سنگ از بین می‌رن، بعد ما می‌ریم عکس و فیلم می‌گیریم. رو به دوربین لبحند می‌زنیم درحالی‌که ساختمون و آدما و داراییاشون دارن توی آتیش می‌سوزنن. می‌دونین، ما شغل‌هایی داریم تحت عنوان خبرنگار و عکاس. بدونِ تجمعِ احمقانه‌ی ما در اطراف محل حادثه هم قطعا خبر به دنیا مخابره میشه. بیاید بذاریم که راه واسه امدادرسانی ناچیز باز شه. سوختن دیگران توی آتیش، موندن زیر آوار، اعدام و کلا بدبختی دیگران دیدن نداره. متفرق شید! کاش یگان ویژه رو می‌فرستادن که با تهدید و زور (مثل همیشه!) گورمون رو گم می‌کردیم.


پ.ن: دومین پست امروزم بود. پست قبلی.