راستش اکثر دخترها، به‌خصوص یکی به سن من، وقتی پسری میره سراغشون خیلی سریع می‌فهمن که فاز طرف چیه و چی می‌خواد از نزدیک شدن بهش. چیزی که می‌خوام به پسرها و کلا مردها بگم اینه که اگه از طرف خوشتون میاد بیخود فازِ دوستی و رفاقت برندارید! به احتمال 99درصد اون دختره متوجه شده که تو ازش خوشت میاد ولی به روت نمیاره. دلایل مختلفی هم داره؛ بعضیا گارد می‌گیرن که نـَــــــه بابا! تو رفیقمی، ما مخلصتیم. یکی دیگه یه گاردِ دیگه می‌گیره که چرا سریع همه‌چی رو به خودت می‌گیری و فک می‌کنی همه ازت خوششون میاد. یکی دیگه بهش برمی‌خوره که اینقدر سریع متوجه موضوع شدی. یکی متلک میندازه که تو چه اعتماد به‌سقفی داری؟! کی از تو خوشش میاد؟! نکنه تو از من خوشت میاد؟! یا خالی میبنده که من از شخصیتت خوشم اومده. اما حقیقت اینه. ما حسّش می‌کنیم! حس می‌کنیم که از این نزدیک شدنه یه قصدی داره. ما می‌فهمیم که کادو رو از روی رفاقت نداده. آخرشم طرف بعد از یه هفته، یه ماه یا یه سال، حالا یا کمتر یا بیشتر، بالاخره اعتراف می‌کنه که آره من ازت خوشم میاد (یا خوشم میومد). از خوشگلیات خوشم اومده بود. واقعا یه عمر رو می‌گذرونید و لاسِ سطحی و نچسبِ طولانی‌مدت می‌زنید که چی بشه؟! چرا از همون اول تکلیفتون رو با خودتون و دختره مشخص نمی‌کنید!؟! یه عده‌تونم که جنبه منبه ندارین بعد از شنیدن نه می‌زنید طرف رو بلاک می‌کنید یا در خوشبینانه‌ترین حالت ممکن قطع ارتباط می‌کنید. دیگه از اون دوستی و رفاقت چه‌سود که همچین پایانِ تلخی داره؟!!


پ.ن: من بازم تشکر و قدردانی می‌کنم از اون پسری که راحت میگه هدف من از بودن باهات سکسه.
(به این معنی نیست که از فردا به همه این جمله رو بگید!)

پ.ن2: با هم‌فاز و هم‌فکر خودتون بپرید.