درسته که من بیخیالش شدم و دیگه بابت با اون نبودن، که هیچ‌وقت هم با هم نبودیم، غصه نمی‌خورم اما وقتی Storyش رو توی Instagram دیدم که داره درامز میزنه -ای‌جان شلوارکشو!- اونم چه آهنگی؟ اولین آهنگی که برام فرستاده بود، همون آهنگی که توی راه برگشت انزلی به رشت با همدیگه توی ماشین داد می‌زدیم و می‌خوندیم خب دلم قنج رفت! وقتی دیدم بالاخره فهمید که اشتباهی زده منو Unfollow کرده و دوباره Followم کرد دلم هُرّی ریخت پایین که یه سنگینی شیرینی داشت!