مسئله اینه که همیشه اونایی که فکر می‌کردم دوستای خوب و صمیمی‌م هستن هیچ‌وقت چیزی رو باهام share نکردن. همیشه احساس left behind بودن داشتم و حس نکردم منم جزیی از اون رابطه هستم!!! هیچ‌وقت یکی از اونایی رو نداشتم که خبرای جدید و ذوقش واسه اتفاقای جدید رو باهام شریک شه، حرفای دلشو بهم بگه، یکی که حس نکنم این دوستی فاکین یه طرفه‌ست (همه کارایی که من کردم و اونا نه). شایدم من زیادی حرف می‌زنم باهاشون و همه‌چیز از دهنم در میره! مردم میگن کم‌حرفی. به نظرم حقیقت نداره! اتفاقن چاک دهنم همیشه بازه. فقط حرف زدن بلد نیستم.

می‌تونم یه تتو داشته باشم روی ساعد دست چپم؛ !Friend doesn't exist یا مثلن Friends are not real یا یه همچین اراجیفی.


پ.ن: ...Halsey / Eyes Closed is playing

پ.ن2: توهین به دوستای مجازیم نباشه. احتمالن شما هم اگه از نزدیک با من در ارتباط بودین حوصله‌ی یه آدم وسواسی رو نداشتین.