اخبار رو هم که گوش ندم اونقدری توی فضای مجازی هستم که خبر فاجعه‌ها به گوشم برسه. دنیا دوباره کِی اینقدر فرا-درنده شد که هر روز یه گوشه و کنار آدما به رگبار میبندن، با ماشین زیرشون می‌کنن، بچه‌ها رو قتل عام می‌کنن یا میزنه به سرشون که وسط کنسرت بمب بذارن و نوجونایی که میانگین سنی‌شون 16 سال هست رو بکشن! البته برا ما خاورمیانه‌ای‌ها عادی شده. ما اشک میریزیم و نذر و دعا می‌کنیم که این روزا تموم شن. ما میریم توی نماز جمعه‌مون میگیم مرگ بر فلانی میگیم و فلانی هیچ غلطی نمیتونه بکنه و یه روزای مشخصی میریم راهپیمایی و بازم همون مرگ بر فلانی‌ها ادامه داره. با این کار تن فلانی خیلی میلرزه و جنگ و خصومت هم تمام میشه حتمن! همین الان که دارم اینا رو تایپ میکنم توی شهر منچستر کنسرت خیریه برگزار شده تا درآمدش تعلق بگیره به خانواده‌های قربانی و آسیب‌دیده‌ی کنسرت Ariana Grande. اینجا هم یه زمانی کنسرت خیریه داشتیم. بعد از زلزله‌ی بم، استاد شجریان یه اجرا گذاشت و تمام درآمد حاصل از کنسرت صرف بازسازی شهر بم شد. الان دیگه اما از این خبرا نیست. از کارای حرفه‌ای خبری نیست. وقتشه یاد بگیریم لباس آدما مهم نیست. انسانیته که دنیا رو به جای قشنگی واسه زندگی تبدیل میکنه.


پ.ن: دومین مطلب امروز. پست قبلی؛ دوست!!! شوخی بزرگ دنیا