قرص‌های لعنتی را خودم می‌گذارم کنار. دوش می‌گیرم. جلوی آینه‌ی اتاق می‌ایستم. حالا همانقدر خودم را دوست دارم که قبل از شروع مصرف قرص‌ها داشتم.


پ.ن: دومین مطلب امشب. پست قبلی؛ هشدار که آرامش ما را نخراشی!