احترام به خود یعنی بنده میگرن دارم و طبق دستور پزشک _و البته توصیه مربی بدنسازی جهت سوخت و ساز بالای بدن_ به هیچ‌وجه نباید احساس گرسنگی کنم و با او دست ندهم(!). احترام به عقاید مردم یعنی ماه رمضان است و نوشیدنی و آشامیدنی در خیابان ممنوع. اگر سر وقت غذا نخورم سردرد می‌گیرم و وزن کم می‌کنم. اگر غذا بخورم سربازهای میهن AK47 به دست مرا تحویل قانون خواهند داد.
طبیعت کجایی که تو هیچ قانونی برای بشر نداری. باید وسط ناکجا آباد میان چمن و دشت گل‌های قرمز مُرد...
جدای از همه‌ی این حرف‌ها، بالاخره درک نکردم فلسفه‌ی ماه رمضان چیست؟ گیریم که روزه گرفتیم و حال گرسنگان را درک کردیم. سوال اساسی این است که چه چیزی گیر گرسنگان می‌آید و آیا بهتر نیست به جای این نمایش‌های بیهوده به افراد بی‌بضاعت کمک کنیم؟ با یه پرس غذا و یک دست لباس و هدیه‌های نقدی حالشان بهتر می‌شود یا روزه گرفتن من و شما؟


پ.ن: دومین مطلب امروز. پست قبلی؛ "نوبت توعه که پرواز کنی!"