سفر، گردش و ماجراجویی‌های کوچک را هم می‌توان تک نفره انجام داد و بدون حضور آدم‌های غرغرو و لاف‌زن _همان‌هایی که ادعای ورزشکار بودن دارند ولی بعد از نیم ساعت قدم زدن آه از نهادشان بلند می‌شود که "خسته شدم!" و هرگز قبول نمی‌کنند که قوی نیستند و خستگی را تقصیر کتانی‌های نامناسب و هوا و آسفالت و همه‌چیز می‌دانند به جز خودشان_ از دنیا و طبیعت و سکوت لذت برد و لحظاتی را با آرامش سپری کرد. البته که حضور یک همراه خوب شیرینی این راه را چندین برابر خواهد کرد اما فعلن که نیست!



پ.ن: موضوع کمی مرتبط با متن "پوسیده نشید یه‌وقت"