به نظرم آدمایی که مرتب دیگران رو و مسخره و قضاوت می‌کنن زندگی پرآشوبی دارن. چون اونا آگاهن که یه نفر دیگه مثل خودشون وجود داره که بابت لکه روی لباس، چند تار شاخ شده از مو و هرچیز خیلی کوچک و کم‌اهمیتی بخواد اونا رو قضاوت کنه و سوژه‌ی جمع بشن. این آدما واسه اینکه کسی بهشون نخنده خیلی زیر فشارن. نمونه‌ش هم نوجون‌هایی که حال و هوای زندگی دیجیتالشون با ماها خیلی فرق داره و از انداختن هیچ تیکه و متلکی دریغ نمی‌کنن.
گاهی به خودم میام و به روند فشن لباس‌هام در طی زمان نگاه می‌کنم و می‌بینم هی داره ساده‌تر و خارج‌تر از عرف کشور میشه. با شلوار خونه و مانتوی چروک میرم سوپرمارکت. صرفن فقط می‌خوام حداقل حجاب لازم رو رعایت کنم، برخلاف آدمی که در سال‌های گذشته بودم. یا مثلن تعداد لوازم آرایشم که هی کمتر میشه. عکسای بدون آرایشم بیشتر میشه. الان واقعن آروم‌ترم. عمق دریا همیشه آروم‌تره.