دلم باشگاه جدید می‌خواهد. مربی و هم‌باشگاهی‌های جدید. دلم هوای آن روزهای تکواندو را کرده که ارشد و استادمان بالای سرمان بودند و حق نداشتیم لحظه‌ای از تمرین را به شوخی بگیریم. دلم پارتنر تمرینی می‌خواهد که مثل خودم ورزش را جدی بگیرد و اگر جایی کم آوردم و یا خواستم تنبلی کنم حواسش باشد که دست از پا خطا نکنم. در طی این چند سال که بدنسازی کار می‌کنم همیشه من بودم که پلیس تمرینی بودم و بقیه را تشویق می‌کردم. از این همه بی‌تفاوتی و شل‌بازی خسته‌ام. حتی دلم می‌خواهد ورزش جدیدی را شروع کنم. کاش یک نفر باشد که وقتی پایت را روی ترمز گذاشتی شانه‌هایت را با دو دست بگیرد و همانطور که توی چشم‌هایت نگاه می‌کند بگوید "گاز بده! تو می‌تونی!". گاهی باید یک نفر باشد که آدم را هُل بدهد.