ما همگی احمق بودیم که خیال می‌کردیم آلبوم آخر لینکین‌پارک غیرقابل قبول و ضعیف بوده و درخورِ نام Linkin Park نیست. به صدای چستر توجه کنید! بی‌رمق شده. دیگر توانی برای فریاد کشیدن ندارد. صدایش بیش از پیش غم دارد. شاید فکر کنید صدایش «آرام» است. بله! آرامش قبل از طوفان بود! آنقدر غم و نا امیدی در صدای چستر هست که گاهی خجالت می‌کشم از اینکه ما همگی چقدر نادان بودیم که می‌گفتیم «آره دیگه، این روزا همه تجاری شدن و برای فروش بیشتر می‌رن پاپ می‌خونن!!» و اصلن چه کسی گفته که موسیقی باید پر از صدای خش‌دار گیتار الکتریک باشد تا راک محسوب شود؟ و اصلن ما را چه به این نظرهای مثلن کارشناسانه! ما همان آهنگمان را گوش بدهیم و لذت ببریم کافی‌ست. نیازی نیست که میز گرد و مربعی تشکیل دهیم و آلبوم تجزیه‌تحلیل کنیم.