امروز از خودم می‌پرسیدم که از این «هی می‌گذره»، «بد نیستم»، «زنده‌م هنوز» گفتن‌ها و امثال این‌ها چه چیز نصیبمان می‌شود؟! از اینکه دیگران خیال کنند ما خیلی بدبخت، فلک‌زده و غرق در مشکلات هستیم چه چیز عایدمان می‌شود؟! گیریم که ترحم کردند و اصلن همدردی هم کردند، از این دلسوزی‌ها به چه چیزی دست پیدا می‌کنیم؟! چطور انسان اینگونه افول می‌کند و به این درجه از حقارت می‌رسد که با بیچاره جلوه دادنِ خودش احساس بهتری پیدا می‌کند؟ ما همگی گدای توجه هستیم و این قضیه فقط مختص موجوداتی نیست که صاحب قوه‌ی عقل هستند. کافی‌ست سر بچرخانیم؛ از سنجاب گرفته تا فیل، همه و همه سعی در جلب توجه داریم. بهتر است کره‌ی زمین را آتش بزنند تا بساط این مسخره‌بازی‌ها را برچیده شود!