آمدم مثل همیشه از روزمرگی‌هایم بنویسم که خبر غرق شدن نفتکش سانچی مات و مبهوتم کرد! تاسف‌برانگیز است که برای حل شدن فاجعه تنها کاری که می‌کنیم دراز کردن دست‌هایمان به سوی آسمان است! غم‌انگیز است که در این دنیا جان آدمی پشیزی هم اهمیت ندارد! باید خون گریست که ما از محنت دیگران بی‌غمیم! ما کبک‌هایی هستیم که عمری آگاهانه سرمان را زیر برف فرو برده‌ایم.


پ.ن: وقت آن رسیده که از «مسئولین» به «بی‌مسئولیت‌ها» تغییر نام بدهند.