خیالپرداز نادان

من یک پارادوکس بزرگم

خیالپرداز نادان

من یک پارادوکس بزرگم

خیالپرداز نادان

مینویسم هرآنچه را در ذهنم میگذرد. مینویسم تا بتوانم زنده بمانم!

+ فقط و فقط مقدم کسانی را به وبلاگم گرامی می دارم که مرا بدون قضاوت می خوانند!

++ و بله! شاید خیلی منفی. وبلاگم صدای ناگفته‌هایم است.

+++ کوچ کرده از بلاگفا.

آخرین نظرات
  • ۲۸ ارديبهشت ۹۷، ۱۹:۲۷ - :-)
    :-((...
پیوندهای روزانه

او و ریش متالهدی‌اش

پنجشنبه, ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۰۳:۱۱ ق.ظ

خب من آنقدری پول نداشتم که صندلی کلاس A را بخرم و از ردیف دوم به تماشای او بنشینم اما ردیف 8 هم آنقدرها بد نبود. رشت شهر بزرگی نیست. از درِ خانه که بیرون می‌آیی، آشنا می‌بینی. چندیدن نفر را دیدم و مثل همیشه دست و پایم را گم کردم و واژه‌ها از ذهنم فرار کردند و لبخندم به شدت مصنوعی شد و اضطراب تمام وجودم را فرا گرفت. برادرش را دیدم. امشب که دقت کردم متوجه شدم چقدر چشم‌هایشان شبیه هم است. دوست‌دخترش هم آمده بود، هرچند که ته دلم امیدوار بودم به اجرا نرسد یا حداقل من نبینمش. ولی این‌ها که مهم نیست. من توانستم بیشتر از 2 ساعت از فاصله‌ی چندمتری درامز زدنش را تماشا کنم! توانستم هرچقدر که می‌خوام بهش زل بزنم بدون اینکه متوجه حضورم شود! نه که مثل سابق دوستش داشته باشم و با دیدنش قلبم از دهانم بزند بیرون‌ها، نه. دوستش دارم، برایش احترام قائل هستم و تلاشش برایم ستودنی است اما میم، که بیشتر از 2 سال در وبلاگم درباره‌اش نوشتم و حتی یکی از دوست‌پسرهای سابقم حسودی می‌کرد که «اون رو بیشتر دوست داری!» و پسران زیادی حسادت کردند و کنجکاو شدند که دلیل این همه علاقه چیست؟!، محبوبِ متعلق به دوران 23 سالگی من است نه حالا. امشب در طول کنسرت لبخند می‌زدم و توی دلم قند آب می‌شد و با تمام وجود خوشحال بودم که موفقیتش را می‌بینم اما دیگر غمگین نبودم که با هم نیستیم و حالا اصرار ندارم که تلاش کنم تا یطوری متوجه علاقه‌ام بشود یا اینکه بخواهم با هم در ارتباط باشیم و وقت بگذرانیم. همین کافی است که آسمان مشترک داریم و یک زمانی قلبم برایش تندتر می‌تپید و حالا خودش خبر ندارد ولی حس‌های خوب دنیا را به من می‌دهد. وسط اجرا اسمش را فریاد نزدم که همه تشویقش کنند، به جای من پسر دیگری این کار را کرد. نرفتم که با هم عکس بگیریم. بخش Bridge آهنگ را با آن صدای بلندی که می‌خواستم همخوانی نکردم -و قبل از تمام شدنِ اجرا به همه‌ی این‌ها فکر کردم- منتظر نماندم که سالن خلوت شود تا با هم صحبت کنیم. با برادرش و چند نفر دیگر خداحافظی نکردم. اما! اما من 2 ساعت تماشا کردم که با لباس‌های مشکی‌رنگش ساز می‌زند و حتی به بوسیدنش فکر هم نکردم.


پ.ن: حالا من «عالمه جان» هستم که او بابت حضورم در کنسرت و حمایت‌هایم تشکر می‌کند.

  • ۹۷/۰۲/۲۰
  • • عالمه •

نظرات (۶)

ما هم کوچیدیم از بلاگفا
پاسخ:
چرا هر دفعه میای میگی که از بلاگفا اومدی؟!
:))))))
پاسخ:
عه، ولی من یه جاهای متن رو با غم تایپ کردم :دی
غمش به چشم میآد ، ولی برای چیز دیگه ای لبخند زدم 
توضیحش یکم پیچیده است ها ، نمیدونم چطور بگم 
در خصوص همون فلسفه است خودخواهی رو کنار میذاریم و خوشبختی رو ملاک قرار می دیم و این چیزا 
پاسخ:
آها.
هوووم.
یک لحظه احساس تباه بودن بهم دست داد که خودخواه نیستم! D:
قصد جسارت نبود
فقط خواستم بگم احترام خاصی برای شما به عنوان کاربر قدیمی بلاگفا قائلم
بلاگفایی ها همه حرفه ای اند
پاسخ:
شما لطف دارید. ولی خب همون دفعه اول کافی بود :)
به بههههههه
به همشهریمون

پاسخ:
به‌به همشهری! *______*
آه ... عالمه ... :)
چند بار این پستت رو خوندم ..
یادم اومد چقدر دربارش حرف زدیم .. دوست داشتن واقعا حس مقدسیه بنظرم ... 
x
پاسخ:
دقیقن وقتی بعضی جاهاش رو تایپ می‌کردم با خودم می‌گفتم آه، غمگینم!
عزیزم :)
آره، یادش بخیر. حس قشنگیه.
XO
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی