ایکاش یک روز صبح چشم‌هایمان را باز کنیم و ببینیم همه‌ی این سختی‌ها خواب بوده، همه‌ی این سیاهی‌ها، همه‌ی این دردها، همه‌ی این روزهای کذایی، همه و همه کابوس بوده. ایکاش کابوس باشند.


پ.ن: دومین مطلب امروز. پست قبلی؛ بذر نفرت نکار