پارسال و سال قبل‌ از پارسال هم می‌خواستم چیزهایی بگویم، اما نشد! در زندگی من خیلی چیزها نمی‌شود. شاید بهتر باشد که کمی واقع‌بین هم باشم؛ در زندگی من خیلی چیزها نمی‌کنم! البته بهتر این است که این نشدن‌ها و نکردن‌ها را همین‌جا رها کنم و به موضوع اصلی بپردازم. چند روزی گذشته، اما به‌نظرم این همه سر و صدا و ترافیک و فرو کردن عقیده‌شخصی در حلق دیگران بسیار غیرضروری است. نیازی نیست که تمام ذرات دنیا را خبردار کنند که ناراحت(!) هستند -که گمان نمی‌کنم باشند و صرفا خیلی طوطی‌وار داستان‌هایی که از کودکی شنیده‌اند را تکرار می‌کنند- و آرامش را از سایر مردم سلب کنند و مرا ساعت 1 بعد از نصف شب از خواب بیدار کنند و مقادیر زیادی ناسزای ناشنیده برای خودشان جمع کنند. به‌نظرم همین‌ کافی‌است که لباس شیک بپوشند، دور هم جمع شوند و به احترام رفتگان یک دقیقه سکوت کنند.


پ.ن: سومی. قبلی؛ بیایید واقع‌بین باشیم