توالت خانه، همان‌طور که نمی‌دانم قبلا به آن اشاره کرده‌ام یا خیر -و همان‌طور که نمی‌دانم چرا نوشته‌هایم را فراموش می‌کنم!- یکی از بهترین بخش‌های خانه است. می‌شود که آن‌جا یک ساعتی را در خلوت خود سپری کرد. البته دقت داشته باشید که مدت زمانِ گفته شده، برای توالت‌‌فرنگی مناسب است، نه توالت‌های مرگبار ایرانی. متاسفانه ما فقط ورژن ایرانی‌اش را در خانه داریم و هر وقت که کارم تمام شد محض رضای زانوانم هم که شده مجبورم بلند شوم. توالت باید براق و معطر باشد و روی معطر بودنش دوباره تاکید می‌کنم چون اتاق من چسبیده به دربش قرار دارد. حس بویایی‌ام قوی است و علاقه‌ی زیادی به بو کشیدن دارم و این کار را تقریبا دیوانه‌وار انجام می‌دهم. از این رو، هر بار که درب توالت را باز می‌کنند آرزو می‌کنم عطر خوشی به مشامم برسد ولی سایر اهالی خانه نسبت به تمیز کردن توالت و معطر بودنش تقریبا بی‌توجه هستند، پس آرزویی است معمولا محال.