و ناشناس‌ها

این پست برای خواننده‌های خاموشه، که پیش اومده بعد از گذشت 2 سال توی شبکه‌های اجتماعیِ دیگه خودشون رو بهم معرفی کردن و من هیچ‌وقت نمی‌دونستم که اونا من رو می‌خونن. اگه حرفی داشتید خیلی خیلی خوشحال می‌شوم که بشنوم.

  • • عالمه •
  • پنجشنبه ۱۷ خرداد ۹۷ , ۱۲:۵۰

پیچ و تاب

اسفند 1396، ماه خوبی بود. هیچهایک کردم. گیاهخواری را آغاز کردم. تصمیم گرفتم که با موهایم نجنگم و سشوار کشیدن را کنار گذاشتم. روغن طبیعی خریدم و با موهایم آشتی کردم. روز اولی که با حالت طبیعی موهایم برای وکس صورت از خانه بیرون رفتم را یادم هست. موهایم موج داشت و به خاطر روغن نارگیل، براق بود. هوا آفتابی ولی سرد بود.زیپ کاپشنم باز بود و احتمالا کلاه گذاشته بودم. موزیک گوش می‌دادم و صدای دیگران را نمی‌شنیدم ولی از لب‌ها و نگاهشان متوجه متلک‌ها می‌شدم. نگاه‌های مردم سنگین بود، خیلی سنگین. تارهای مویم همانطور که دوست داشتم به دسته‌های نازک، جدا از هم بودند؛ انگار که تازه حمام آمده‌ باشم. تحمل مردم و نگاه‌ها و این حجم از عقب‌ماندگی فرهنگی برایم هر لحظه سخت‌تر می‌شد. قدم‌زنان برگشتم. موقعیت خانه‌ی ما به گونه‌ایست که از هر طرفش به نقطه‌ای از شهر راه دارد. از محله‌ی قدیمی‌مان برگشتم. عجیب بود. انگار که هیچ‌وقت آنجا زندگی نکرده بودیم! هیچ یادم نمی‌آمد که زندگی کردن در آن ساختمان چگونه است! حتی تعلق خاطر هم نداشتم. قدم زدم. دلم می‌خواست کاپشنم را دربیاورم؛ خیلی گرمم شده بود اما این کار فقط باعث می‌شد که بیشتر نگاهم کنند. درون سرم آشوب بود. با خودم می‌گفتم «این بود حرف مردم اهمیت نداره‌ای که می‌گفتی؟!» و از طرفی واقعا تحمل سنگینی آن همه نگاه، نگاه‌های مردانه، برایم غیرممکن بود. راهم را گرفتم و رفتم. سریعتر قدم برمی‌داشتم تا سریعتر برسم. پایم را که در خانه گذاشتم کلاه و کاپشن را درآوردم و پرت کردم روی تخت. مثل همیشه برهنه شدم و خودم را هم انداختم روی تخت.

حالا چند ماهی است که برای تقویت موهایم حنا هم می‌گذارم و با اینکه رنگ‌های فانتزی مو همچنان قلقلکم می‌دهند ولی سلامت موهایم را در اولویت قرار داده‌ام. حتی در جشن عروسی دوستم با حالت طبیعی موهایم شرکت کردم و راضی هم بودم. هنوز در زمینه‌ی فر طبیعی مو در حال آزمون و خطا هستم و اگر قسمت جستجوی بیان مثل بچه‌ی آدم کار می‌کرد، شما را ارجاع می‌دم به آن پستم که درباره‌ی ویدیوی یوتوب -همان که درباره‌ی روش‌های شخصی فر کردن مو به صورت طبیعی بود- نوشته بودم.

در طی این 8 ماه چند نفری به من گفتند که آرایشگاه سراغ دارند برای اینکه موهایم را صاف کنم. نقطه‌ای اشتراک کار این آدم‌ها این بود که هیچ‌کدام حتی سوال نپرسیدند که آیا من علاقه‌ای به صاف کردن موهایم دارم یا نه؟! و اصلا چرا باید از یک آدم که موهای مجعد یا فر دارد بپرسیم «موی صاف دوست داری؟؟!» همانقدر عجیب و گستاخانه است که بخواهیم بدون هیچ دلیلی از یک سفید پوست بپرسیم «پوست سیاه دوست داری؟؟» متاسفانه ملاک‌ها و استانداردها و تعریف ما جهان‌سومی‌های تباه از زیبایی حتی به درد خودمان هم نمی‌خورد. بار آخر موج موهایم را «روی اعصاب» خطا کردند و من فقط دلم می‌خواست که دستم را بگذارم جلوی چشمان موهایم تا مبادا این پیام را بخوانند و ناراحت شوند. چطور دلشان می‌آید که به این موج‌ها بگویند روی اعصاب، هان؟! چطور؟؟!

  • • عالمه •
  • سه شنبه ۱ آبان ۹۷ , ۲۲:۱۴

اسم پوشه را گذاشتم Salad

در ابتدا تصمیم گرفتم که اسم هر کسی که برایم موزیک می‌فرسند یا از وبلاگشان دانلود می‌کنم را در انتهای اسم آهنگ اضافه کنم. وسواس به من یادآوری کرد «اینطوری که همه‌چیز قاطی‌پاطیه و نمی‌تونی راحت پیداشون کنی؟!» سپس تصمیم گرفتم که برای هر شخص، یک پوشه‌ی جداگانه ایجاد کنم. بماند که پوشه‌ی «علی»‌ها چقدر زیاد بود و برای تشخیص و متمایز کردن آن‌ها از هم چقدر وقت و انرژی صرف کردم. در انتهای کار، و پس از تحمل یک دوره‌ی بسیار طولانی «وای من چقدر فایل مرتب نشده دارم! وای چرا تنبلی می‌کنم؟!» متوجه شدم که این کار هم حس بدی به من داده، هم بسیار وقت‌گیر است و همچنین به این دلیل که بعضی آهنگ‌ها را با گوشی و بعضی‌ها را با لپ‌تاپ دانلود می‌کنم، مرتب کردنشان کاری است دشوار. لذا، با خوشحالی اعلام می‌کنم که هر دو پروژه با شکست مواجه شد و حالا همه‌ی موزیک‌های دانلود شده داخل یک پوشه هستند و بار سنگینی از روی دوشم برداشته شده است.


پ.ن: وضعیت وبلاگنویسی سبز نیست. دیر به دیر می‌نویسیم. کم می‌نویسیم. برای هم کامنت نمی‌نویسیم. عده‌ای رها کردند و کانال زدند. تعداد ستاره‌های روشن هر روز کمتر می‌شود. جولیک و صخره غیب شده‌اند. مهرداد باز هم کامنت‌هایش را بسته. خسته و بی‌حوصله شده‌ایم. مانده‌ایم تنهای تنها...

  • • عالمه •
  • دوشنبه ۳۰ مهر ۹۷ , ۱۶:۲۵

موج‌های بلند

از یک جایی به بعد، روز به روز پخته‌تر شدم. و حالا که فکر می‌کنم از روزی که موهایم را کوتاه کردم، غمگین‌تر شدم. خیلی غمگین‌تر. البته به هیچ عنوان قصد ندارم که سگ سیاه افسردگی را به کوتاهی موهایم ربط بدهم، ولی فلش‌بک می‌زنم و می‌بینم که سیاهی بر من چیره شد و بعد [صدای قیچی آرایشگر.] فیلم زندگی‌ام با موسیقی متنِ برگزیده‌ام از جلوی چشمانم می‌گذرد و من دنبال جوابی برای چراهای بی‌پایان زندگی‌ام می‌گردم...

 

 


دریافت

  • • عالمه •
  • شنبه ۲۸ مهر ۹۷ , ۲۰:۲۲

اعماق اقیانوس

آن روزها که از در و دیوار خانه شکایت می‌کردم و از مبلمان و فرش‌ها می‌نالیدم و هی می‌نوشتم که پرده‌های خانه را دوست ندارم، آن روزها زنده بودم! حالا من هم مثل سایر آدم‌های این خانه بی‌تفاوت شده‌ام. دیگر مهم نیست که فرش‌ها تمیز نباشند. دیگر مهم نیست که ما دور از سایر فامیل زندگی می‌کنیم و با آن‌ها رفت و آمد نداریم. دیگر مهم نیست که در خانه‌ی ما زندگی جریان ندارد. حالا دیگر هیچ چیزی مهم نیست! حتی گرد و خاک روی میز و لکه‌های روی آینه. چند سالی است که من مُرده‌ام و دیگران خبر ندارند.


پ.ن: ...Avril Lavigne - Head Above Water is playing

این اجرا

  • • عالمه •
  • چهارشنبه ۲۵ مهر ۹۷ , ۱۵:۵۹

قوانین نانوشته

هیچ چیزی یک روزی به کار شما نمی‌آید! اما به محض اینکه تکه‌ کاغذ سیاهی که سال‌ها بدون استفاده در کمدتان بوده را دور بندازید، فردای همان روز حتی ناسا به آن تکه کاغذ سیاه برای پرتاب موشک جدیدش به فضا احتیاج پیدا خواهد کرد.

  • • عالمه •
  • سه شنبه ۲۴ مهر ۹۷ , ۱۹:۲۰

به آرامش خودمان بیندیشیم

نردبان را تا طبقه‌ی سوم آوردم. تمام وسایل را ریختم وسط اتاق. گردگیری کردم. اضافه‌ها را ریختم دور. بعضی وسایل را منتقل کردم به انباری. دکور کتابخانه و میزم را عوض کردم. چندتا از کمدها را تمیر کردم. مهره‌های تخت را سفت کردم. همه‌ی این کارها را بدون کمک برادرم که اتاق و وسایل را با او شریکم انجام دادم. زمان برد تا یاد گرفتم که زمان بیشتری صرف کنم و بیشتر خسته شوم ولی از کسی که دلش نمی‌خواهد به من کمک کند، کمک نگیرم.


پ.ن: حالا فقط مانده کشوها و چندتا کمدها که باید تعدادی سبد بخرم تا مرتب شوند.

  • • عالمه •
  • يكشنبه ۲۲ مهر ۹۷ , ۱۶:۴۱

صبح جمعه

ساعت 7:30 صبح بیدار شدم و حس کردم که به اندازه‌ی کافی خوابیده‌ام. و البته نخواستم که ریسک کنم و با خوابیدن مجدد، فقط سردرد میگرنی‌ام را بیدار کنم. خیال می‌کردم که سرفه‌هایم تمام شده، اما کم‌کم شروع شد و شدت گرفت. معده‌ام به خاطر قرص‌ها، به خصوص قرص‌های گچی، درد گرفته و دهانم کمی تلخ است. دست راستم از تخت آویزان بود و با خودم فکر می‌کردم که من در برابر سرماخوردگی شکست خوردم و درمان خانگی فایده نداشت و بالاخره رفتم دکتر و این قرص‌ها را برنمی‌تابم. سنم که بالاتر برود و درد و مرض بگیرم باید چه‌کار کنم؟ همان راه همیشگی! آن زمان، زمانِ پیدا کردن راهی برای کشتن خودم؛ خلاص شدن از زندگی نکبت‌بار و پایانی بر دردهای بی‌پایان است. تقریبا دو ساعتی را از این پهلو به آن پهلو شدم. سپس بلند شدم و چای گذاشتم.

  • • عالمه •
  • جمعه ۲۰ مهر ۹۷ , ۱۰:۰۴

سفید

توالت خانه، همان‌طور که نمی‌دانم قبلا به آن اشاره کرده‌ام یا خیر -و همان‌طور که نمی‌دانم چرا نوشته‌هایم را فراموش می‌کنم!- یکی از بهترین بخش‌های خانه است. می‌شود که آن‌جا یک ساعتی را در خلوت خود سپری کرد. البته دقت داشته باشید که مدت زمانِ گفته شده، برای توالت‌‌فرنگی مناسب است، نه توالت‌های مرگبار ایرانی. متاسفانه ما فقط ورژن ایرانی‌اش را در خانه داریم و هر وقت که کارم تمام شد محض رضای زانوانم هم که شده مجبورم بلند شوم. توالت باید براق و معطر باشد و روی معطر بودنش دوباره تاکید می‌کنم چون اتاق من چسبیده به دربش قرار دارد. حس بویایی‌ام قوی است و علاقه‌ی زیادی به بو کشیدن دارم و این کار را تقریبا دیوانه‌وار انجام می‌دهم. از این رو، هر بار که درب توالت را باز می‌کنند آرزو می‌کنم عطر خوشی به مشامم برسد ولی سایر اهالی خانه نسبت به تمیز کردن توالت و معطر بودنش تقریبا بی‌توجه هستند، پس آرزویی است معمولا محال.

  • • عالمه •
  • پنجشنبه ۱۹ مهر ۹۷ , ۱۸:۳۷

همین «بودن» زجرآور است

متاسفانه ما در دنیای آبنبات‌های رنگارنگ و یونیکورن زندگی نمی‌کنیم! کسی رنگین‌کمان بالا نمی‌آورد و داخل آب نمی‌شود که نفس کشید! اگر از ارتفاع پرت شویم، می‌میریم. و اگر هم زنده بمانیم، تبدیل می‌شویم به تکه‌ای گوشت که فقط می‌تواند چشمانش را تکان دهد. دنیای ما دنیایی واقعی است. ما «بوجک‌»هایی هستیم که حتا به دختر نوجوان خودش هم نمی‌گوید «تو زیبایی» چون اصلا معتقد نیست که دخترش زیباست -مثل مادر من- ما در Perfect world زندگی نمی‌کنیم و وقتی که احساس می‌کنیم احمق هستیم نباید از دیگران انتظار داشته باشیم برای آرام کردن ما بگویند «نه، تو احمق نیستی» اصلا چه کسی می‌داند؟! شاید معتقد باشند که ما احمق هستیم و ما با این درد دل کردن و انتظارات نابجا، آنها را مجبور می‌کنیم به دروغ گفتن و از خودمان یک احمق بزرگتر می‌سازیم. و اینجاست که از دنیا شاکی‌تر می‌شویم و مثل حال الانِ من؛ اگر کارد بزنید خونم درنمی‌آید. الان در حالتِ «خودم رو دوس ندارم» به سر می‌برم و نمی‌دانم این جنازه را کجا دفن کنم که از دستش خلاص شوم.

  • • عالمه •
  • پنجشنبه ۱۲ مهر ۹۷ , ۱۳:۲۴

مفرح برای مبتلایان به OCD

احتمالا «طوری قدم بردارم که پاهام روی خط نمونه» تا همیشه جذاب خواهد بود! به گمانم لیاقتش را دارد که تبدیل به یک ورزش شود؛ در سبک‌های سرعتی و استقامتی. سپس ورزشکاران در سطح جهانی با هم به رقابت بپردازند؛ «هرکی پاهاش روی خط بمونه، بازنده‌ست!»


پ.ن: دومی. قبلی؛ بوی مرگ

  • • عالمه •
  • سه شنبه ۱۰ مهر ۹۷ , ۲۲:۵۳
مینویسم هرآنچه را در ذهنم میگذرد. مینویسم تا بتوانم زنده بمانم!

+ فقط و فقط مقدم کسانی را به وبلاگم گرامی می دارم که مرا بدون قضاوت می خوانند!

++ و بله! شاید خیلی منفی. وبلاگم صدای ناگفته‌هایم است.

+++ کوچ کرده از بلاگفا.